การพยาบาลผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมที่มีภาวะติดเตียงในชุมชน : กรณีศึกษา

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ

            บทนำ : ภาวะสมองเสื่อมเป็นภาวะที่ประสิทธิภาพการทำงานของสมองลดลง ทำให้กระบวนการรู้คิดบกพร่องจนส่งผลกระทบต่อการดำเนินชีวิตประจำวันและการอยู่ร่วมกันในสังคม ทำให้ผู้สูงอายุต้องเข้าสู่ภาวะพึ่งพิงในที่สุด

            วัตถุประสงค์ : เพื่อศึกษาการพยาบาลผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมที่มีภาวะติดเตียงในชุมชน

            วิธีการศึกษา : ผู้ป่วยโรคสมองเสื่อมที่มีภาวะติดเตียงอยู่ในพื้นที่รับผิดชอบ โรงพยาบาลเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครราชสีมา จำนวน 1 ราย การศึกษาระหว่างวันที่ 23 ธันวาคม 2567 - วันที่ 31พฤษภาคม 2568 เครื่องมือที่ใช้ศึกษาประกอบด้วย ข้อมูลจากเวชระเบียนผู้ป่วย การสัมภาษณ์ผู้ป่วยและญาติด้วยแบบแผนสุขภาพของกอร์ดอน การประเมินความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตร และนำกระบวนการพยาบาลมาวางแผนการพยาบาล ปฏิบัติการพยาบาล และประเมินผลการพยาบาลทั้งระยะก่อนเยี่ยม ขณะเยี่ยม และหลังเยี่ยม เพื่อตอบสนองต่อปัญหาและความต้องการของผู้ป่วย

            ผลการศึกษา : ผู้ป่วยหญิงไทย อายุ 88 ปี ได้รับการวินิจฉัยโรคสมองเสื่อมระดับรุนแรง มีโรคร่วม คือ ความดันโลหิตสูง ไตวายเรื้อรัง และข้อเข่าเสื่อม จากการติดตามเยี่ยม 6 ครั้ง ได้ประเมินแบบแผนสุขภาพและความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตร พบปัญหาทางการพยาบาล คือ มีความบกพร่องด้านความคิดและการรับรู้ ความสามารถในการปฏิบัติกิจวัตรประจำวัน
ลดลง มีแผลกดทับ เสี่ยงต่อภาวะปอดอักเสบจากการสำลัก เสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุพลัดตกจากกล้ามเนื้อขาอ่อนแรง และญาติมีความเครียดวิตกกังวลเนื่องจากขาดความรู้ความเข้าใจในการดูแลผู้ป่วยสมองเสื่อมที่มีปัญหาพฤติกรรมและอารมณ์ หลังจากให้การพยาบาลตามแผนการพยาบาล ผลลัพธ์การดูแลยังคงต้องให้การดูแลต่อเนื่องในทุกปัญหา ทั้งนี้จากปัญหาสุขภาพซับซ้อนร่วมกับภาวะสมองเสื่อมทำให้มีความยากลำบากในการดูแลเกิดภาวะทุพพลภาพ และมีภาวะพึ่งพา ต้องการความช่วยเหลือจากบุคคลอื่นทุกด้านอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นจึงควรจัดระบบบริการสุขภาพให้ครอบคลุมและพัฒนาสมรรถนะบุคลากร เพื่อค้นหาผู้มีความเสี่ยงสมองเสื่อมและร่วมวางแผนการดูแลในระยะแรกจะทำให้เกิดผลลัพธ์การดูแลที่ดีกับผู้สูงอายุในระยะยาวต่อไป

คำสำคัญ : การพยาบาล, โรคสมองเสื่อม, ภาวะติดเตียง