การพัฒนาสเกลวัดการรับรู้ความเสี่ยงต่อการติดเชื่อเอชไอวี ในกลุ่มชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาสเกลวัดการรับรู้ความเสี่ยงต่อการติดเชื้อเอชไอวีในกลุ่มชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย ให้มีความตรงและความเที่ยงในระดับที่ยอมรับได้ ตัวอย่างเป็นชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายช่วงอายุ 15 - 59 ปีในพื้นที่จังหวัดยโสธร ขั้นตอนการวิจัยเริ่มจากการรวบรวมแนวคิด นิยาม และตัวบ่งชี้การรับรู้ความเสี่ยงต่อการติดเชื้อเอชไอวี จากการทบทวนวรรณกรรม การสัมภาษณ์เชิงลึกผู้เชี่ยวชาญ 3 คน และการสนทนากลุ่มแกนนำกลุ่มชาย ที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย 8 คน จากนั้นนำสเกลฉบับร่างไปทดสอบความตรงเชิงเนื้อหา โดยผู้ทรงคุณวุฒิ 6 คนหาความตรงเชิงโครงสร้างด้วยการวิเคราะห์ปัจจัยเชิงสำรวจ จากตัวอย่างชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย 255 คน และประเมินความเที่ยงประเภทความสอดคล้องภายใน รวมทั้งหาจุดตัดคะแนนการรับรู้ความเสี่ยงที่สะท้อนพฤติกรรมการใช้ถุงยางอนามัย ผลการศึกษา ได้สเกลวัดการรับรู้ความเสี่ยงต่อการติดเชื้อเอชไอวีในกลุ่มชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายที่เป็นมิติเดียว มีคำถาม 18 ข้อ ค่า CVI รายข้อ อยู่ระหว่าง 0.83 ถึง 1.0 ค่า CVI ของสเกลรวมเท่ากับ 0.93 ค่าแอลฟ่าเท่ากับ 0.83 คะแนนของสเกลที่ได้จากตัวอย่างมีค่าระหว่าง 44-90 คะแนน โดยคะแนนสูงหมายถึงรับรู้ว่า มีความเสี่ยงสูง การหาจุดตัดของคะแนนการรับรู้ความเสี่ยงต่อการติดเชื้อเอชไอวี เพื่อทำนายพฤติกรรมการใช้ถุงยางอนามัย พบว่า พื้นที่ใต้โค้ง ROC เท่ากับร้อยละ 66.8 (95%CI=59.6-74.0) และที่จุดตัด 63 คะแนน มีค่าความไว ร้อยละ 83.5 ค่าความจำเพาะ ร้อยละ 43.4 และค่าความถูกต้อง ร้อยละ 61.2 สรุปได้ว่า สเกลวัดการรับรู้ความเสี่ยงต่อการติดเชื้อเอชไอวีนี้ มีความตรงและความเที่ยงในระดับที่ยอมรับได้ เจ้าหน้าที่สาธารณสุขสามารถนำไปประเมินการรับรู้ความเสี่ยงต่อการติดเชื้อเอชไอวีในกลุ่มชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายได้